Het rafelend weefsel
Al meer dan zeventig jaar zie ik de wereld bewegen,
als een wiel dat steeds sneller, maar ook schever lijkt
te zijn gaan draaien. Wat eens weefsel was, voelt nu aan
als rafelwerk, bijeengehouden door overgebleven gewoonten.
Misschien is het niet alleen de wereld die veranderde,
maar ook mijn blik die scherper werd. Verval sluipt niet
zomaar naar binnen. Het komt via kleine scheurtjes:
slogans die hun betekenis verliezen, leiders die beloftes
stapelen zonder deze waar te maken.
Ik herinner me de eerste klimaatconferenties, met woorden
als transitie, innovatie, duurzaamheid. Ik wilde ze geloven.
Later merkte ik dat ik vooral luisterde naar hoe het klonk,
niet naar wat er werkelijk veranderde.
Vaak knikken we omdat dat eenvoudiger is dan veranderen.